Pasen in een ger

Ondanks dat de meeste Mongolen niet Christelijk zijn (met name Boeddhisten en enkele Moslims), is er toch een kleine Christelijke gemeenschap in Mongolië. In de hoofdstad Ulaanbaatar komen per jaar nog enkele zendelingen die na een tweejarige ‘inburgeringscursus’ naar een dorp of stad op het platteland trekken om daar zelf een gemeenschap te creëren.

In Arvaikheer is een Italiaanse priester neergestreken. Gezamenlijk met een aantal nonnen is hij in een ger diensten gaan houden. Momenteel zijn er zo’n 50 personen die vrij regelmatig de diensten bijwonen. Eerste Paasdag ben ik voor de tweede keer bij een dienst geweest. Op veler verzoek beschrijf ik hieronder hoe dat ging.

De ger kerk lijkt klein van buiten, maar kan gemakkelijk 50 mensen per dienst herbergen

De ger kerk lijkt klein van buiten, maar kan gemakkelijk 50 mensen per dienst herbergen

Met een taxi komen we aan bij een groot hek. Als we door de poort stappen, zien we een aantal gers bij elkaar, waarvan een hele grote. De poort staat uitnodigend open en een non ontvangt ons hartelijk. We krijgen een Mongools liedboek en Engelstalige bijbel in handen gedrukt en gaan tussen alle anderen op de bankjes zitten die in een cirkel in de ger staan opgesteld. Achteraan in het midden staat het altaar, waar precies het licht vanuit het dak van de ger op schijnt.

De dienst begint. Ondertussen druppelen diverse mensen nog binnen, al dan niet in ‘deel’ (traditionele klederdracht). Alle gebeden en liederen worden in het Mongools gedaan, maar zijn toch herkenbaar door mijn jonge jaren van elke zondag in de kerk. Kinderen van het weeshuis zitten met zijn allen aan de overkant en gedragen zich keurig. Sowieso zijn er veel moeders met kinderen in de kerk. Daar wordt niet moeilijk over gedaan; ze kunnen een beetje rondlopen (ook naar buiten) en zelfs de borstvoeding wordt gewoon gegeven tijdens de dienst. De priester vertelt het paasverhaal levendig, wat de betrokkenheid van de kinderen en ouders sterk vergroot. Daarna wensen we elkaar een zalig Pasen (‘Peace’), waarbij iedereen graag onze hand wil schudden. Omdat het een speciale dienst is, zijn er ook jongere priesters en andere nonnen bij, wat het een multicultureel tintje geeft. Aan het einde van de dienst stellen alle nieuwe personen zich voor aan de anderen door hun naam te noemen. Ze worden welkom geheten door de priester.

De kerkdienst verloopt heel gemoedelijk

De kerkdienst verloopt heel gemoedelijk

Na de dienst worden we uitgenodigd om naar de lunch te komen en een toneelstuk te zien dat de kinderen ingestudeerd hebben. Hoewel we dat graag zouden willen, moeten we helaas snel weg om de bus naar de hoofdstad te halen. Met een goed paasgevoel stappen we een uurtje later de bus in.

2 responses to this post.

  1. Posted by Janneke en Eelke on April 28, 2011 at 6:55 pm

    Bedankt voor je prachtig paasverhaal. Eelke en Janneke

    Reply

  2. Posted by Floris on April 28, 2011 at 9:50 pm

    Dit soort bijeenkomsten lijken me echt de pareltjes, waarbij je het gevoel krijgt, wie in Nederland heeft dit in zijn leven meegemaakt, zo’n mis. Prachtig. Hebben ze ook brie in Mongolie? Cashmere brie? Of moet je het daar zonder brie stellen?

    Reply

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: