Lalibela

In de reisgids Lonely Planet staat Lalibela als volgt omschreven: ‘No matter what you’ve heard about Lalibela, no matter how many pictures you’ve seen of this breathtaking rock-hewn churches, … , nothing on earth can prepare you for the reality of seeing the new Jerusalem for yourself. It is truly the wonder of Africa.’ Dus de verwachtingen waren hoog gespannen. Omdat het per bus/auto zeker twee dagen reizen zou zijn, gingen Kirsten en ik met het vliegtuig. Met tussenstops op Bahir Dar en Gonder kwamen we uiteindelijk na een paar uurtjes aan in Lalibela. Daar stond de gids, Kasa, al met een busje op ons te wachten.

Gedurende twee dagen hebben we heel wat van Lalibela en haar oude kerken gezien. Dag 1 werden de noordwestelijke kerken en de St George kerk door ons bekeken. Gebouwd in de 12e en 13e eeuw is het een wonder hoe ze dit voor mekaar hebben gekregen. De kerken zijn uitgehakt uit rotsen, sommigen staan geheel vrij van de omringende rots en elke kerk heeft weer andere details (zoals pilaren binnen en/of buiten de kerk, schilderijen op de muren, details op de pilaren, enz). De gids was zeer goed op de hoogte en kon ons vanalles vertellen over hoe de kerken ontstaan waren en waar we op moesten letten. ‘s Avonds was het tijd om de Afrikaanse cultuur in Lalibela verder te ontdekken via een etentje met traditioneel voedsel (tibs) en wederom een avondje traditioneel dansen met de lokale honingwijn (tej) erbij om de sfeer er goed in te krijgen. Dankzij alle andere toeristen die langskwamen en meedansten, vielen onze houterige bewegingen gelukkig nauwelijks op.

De volgende dag bleek dat de tibs en tej niet helemaal goed gevallen waren. Ik was er nog wel aardig aan toe, maar Kirsten moest een dagje in bed blijven uitzieken. De geplande trip naar Yemrehanna Kristos ging daardoor niet door, maar Kasa stelde voor om de naastgelegen berg te beklimmen om een goed uitzicht te hebben over Lalibela en omgeving. Anderhalf uur flink klimmen en geiten, ezels en mensen met enorme takkenbossen op de rug laten passeren later stonden we vrijwel bovenaan. Geweldig om zo hoog te staan en het ruige landschap te zien. Ongelofelijk hoe de lokale boeren daar hun producten kunnen verbouwen; het is maar 2 maanden per jaar aan het regenen en verder zeer droog. Bovendien zijn hellingen stijl en blijft er weinig water liggen. Op de terugweg was het meer naar beneden glijden door het losse zand dan fatsoenlijk kunnen lopen, maar dat was het wel waard.

‘s Middags waren de zuidoostelijke kerken in Lalibela aan de beurt. Fantastische gangetjes (soms compleet donker, zodat je op de tast verder moest om volgens Kasa ‘de hel’ door te komen voordat je bij de hemel kwam), prachtige kerken (waarvan er 1 nog aan de boven en onderkant ‘vast zat’ aan de rots) en nonnen met Nikes. Was weer erg indrukwekkend.

De volgende dag weer met het vliegtuig terug naar Addis Abeba. Zeker geen spijt van deze reis. Kirsten was er weer aardig bovenop en ging daarna verder door naar Holland. Omdat ik meteen de dag erna van mijn fototoestel beroofd werd, kan ik helaas geen mooie foto’s laten zien. Maar daarvoor zijn de links in deze tekst opgenomen. Nu de komende weken aan de slag om boeren te bezoeken in Ethiopië!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: